Voor de een is kerst gezelligheid met familie en lekker eten, en voor de ander heeft het ook nog een religieuze betekenis. Maar voor een ieder geldt het samenzijn met je dierbaren als iets belangrijks op die dagen. Toen we vlak voor aankomst dan ook te horen kregen dat de ouders en het zusje van Ebbie niet naar Panama zouden komen was dat een grote domper. Met name voor Ebbie natuurlijk, en niet in mindere mate voor ouders en zusje. Ik denk dat de lezer reeds op de hoogte is van de reden van deze tegenvaller. De luchtvaartmaatschappij Air Madrid is failliet en de tickets zijn niet meer dan een velletje papier. Er is nog van alles geprobeerd op een andere manier in Panama te komen, maar rond kerst een dag van te voren boeken bleek onmogelijk.
Ebbie was er helemaal kapot van, met name de woensdag dat de Visschertjes eigelijk in het vliegtuig zouden moeten zitten. En dan die donderdag nog. Mireille was jarig, nog gefeliciteerd, en we moesten naar het vliegveld om oorspronkelijk vijf mensen op te halen. Dat waren er dus maar twee, mijn ouders dus. Ik vond het wel lastig om met gemengde gevoelens op het vliegveld naar die deurtjes te staren, maar toen ze aan kwamen lopen was het toch wel erg leuk mijn ouders na vijf maanden weer te zien. Ze waren natuurlijk kapot van de reis. We hebben ze afgezet bij Hotel Via España en hebben afgesproken voor de volgende dag, 6 uur.
Na onze laatste werkdag van 2006 hebben we om 18.00 uur mijn ouders bij ons thuis ontvangen. We hebben op het balkon wat gedronken en bijgepraat over de afgelopen vijf maanden. Met een wijntje en een biertje kregen we allerlei kadootjes uit Nederland. Boeken, tijdschriften, kaarten, eetwerk en zelf een sierraad, muziek, foto´s, filmpjes en een luisterboek. Bij deze bedanken wij in willekeurige volgorde: Buurvrouw, Bas, Nomi, Monique en Cornrad, Jasper en Martijn, Wil en achterban en mijn ouders. Echt heel leuk en lief! Na deze pakjesavond op ons warme balkon zijn we lekker wat gaan eten bij Peperoncini. Onder het genot van een hapje en een drankje hebben we het programma voor kerst en oud en nieuw doorgesproken. Heerlijk allemaal, vakantie!
Zaterdag, begin van de middag, een ritje van Panama City naar Boca Chica. Een luxe bus, zeker voor Panamese begrippen. Het was best druk en de rit was langer dan we dachten (ik had me een beetje vergist in de afstand). We hadden besloten het zekere voor het onzekere te nemen en zijn een nachtje in Santiago blijven slapen. Veel meer dan slapen kan je in Santiago niet doen, al hebben we heerlijk gegeten ,zijn we nog langs de Mac gelopen voor een Flurry en hebben we zelf gezwommen in het zwembad van het hotel. Terug in de kamer, een warme douche! Dat was voor ons vijf maanden geleden, wat een genot!
‘s Ochtends om 8 uur waren we weer op de been. M’n vader had wat slecht geslapen omdat hij zich wat zorgen maakte over de komende ondernemingen. We zijn samen naar de busterminal gelopen en voor we het wisten zaten we zonder ontbeten te hebben in een klein geel busje opweg naar Horconcitos. Onderweg werden we een uur stilgehouden, op de snelweg, vol in de zon, omdat de chauffeur geen rijbewijs had ofzo. Na weer een uur rijden stonden we na vijf maanden weer op die plek aan de snelweg, nu niet met twee Israeliers, maar met mijn vader en moeder. De rit naar Boca Chica duurde een uur en zaten wij achterin een pick-up…..jongens, m’n rug.
Nog een klein stukje met de boot, naar Isla Boca Brava, en daar waren we dan weer, terug bij Frank, maar dit keer om kerst te vieren. De eerste avond was kerstavond. Het begon met heerlijk eten en een zware regen- en onweersbui, en het eindigde met cocktails en dansen. Iedereen had een slokkie op en Frank kwam helemaal los, wat een vent! Een onvergetelijke manier op kerst in te luiden.
Eerste kerstdag zijn we met een bootje naar een prachtig strandje gegaan waar Ebbie en ik een half jaar eerder ook al geweest waren. Deze keer hadden we het hele strand, of eigenlijk het hele eilandje, voor onszelf (samen met onze chauffeur die tussen het vissen door onder een palmboom lag te slapen). Lekker zwemmen, boekje lezen, genieten. Om drie ur begon het wat te betrekken en zijn we terug gevaren, we waren net voor de bui binnen. ‘s Avonds weer heerlijke verse vis gegeten, gezelligheid alom. (en dat is dan kerst….)
Tweede kerstdag hebben we lekker rustig aangedaan. Omdat Ebbie en ik beide onze telefoon zijn kwijtgeraakt in Santiago moeten we met de boot naar Boca Chica om te bellen, dat was dat ook het uitstapje van de dag. M’n moeder is daar nog vreselijk door haar enkel gegaan, het zag er vreselijk uit. Gelukkig slechts een verrekking, wel een paar dagen last. De rest van de middag hebben we lekker gelezen en verder weinig gedaan. ‘s Avonds voor de verandering maar eens verse vis gegeten, wederom geweldig. Vroeg naar bed, moe van het chillen.
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Om negen uur ‘s morgens bracht Frank ons naar het vaste land en tot onze verbazing bood hij aan ons helemaal naar het vliegveld van David te brengen. Hij ging zelf boodschappen doen in David. Onderweg een ‘goed gesprek’ met Frank, toch echt een leuke vent. Hij heeft ons keurig afgezet op het vliegveld waar we dus veel te vroeg waren door alle smoothness. We zijn Frank erg dankbaar voor de geweldie kerst, een kerst die we nooit zullen vergeten. Een paar hoofdstukken en kopjes koffie later stegen we op, op naar Bocas!
Het tweede deel van deze reis zal door mij verteld worden, aangezien ik ook een heerlijke tijd heb gehad. Weliswaar zonder mijn lieve ouders en zusje, maar daar wil ik niet al te veel bij nadenken. We zien elkaar over 5 weekjes weer!
Bocas dus. Na een vlucht van krap 20 minuten kwamen we aan in een regenachtige bocas, met in de hoop dat het een ‘kort tussendoor buitje’ werden we met een taxi naar ons hotel gebracht: Hotel Casa Max. De vriendelijke nederlandse eigenaren Shirley en Arie heette ons welkom en na de sleutel gekregen te hebben gingen we naar onze kamers. Het bleken de beste kamers te zijn die Rob en ik tot nu toe hebben gehad. Wederom een warme goede douche, een groot king size bed en een balkon met hangmat. De zon begon inmiddels ook te schijnen, dus besloten we even in het dorpje rond te lopen en wat te gaan lunchen. Zo gezegd zo gedaan. ‘ s Avonds weer lekker gegeten en vroeg naar bed, want een vermoeiende reis (20 min. vliegen) breekt je wel op.
Besloten is om de volgende dag te chillen en boeken te lezen. Wederom een dag met regen en af en toe wat zonneschijn. De volgende dag naar een strandje gegaan aan de andere kant van het eiland. Na een taxi rit van 45 min. kwamen we aan bij Boca del Drago, de zon scheen inmiddels en het beloofde een mooie middag te worden. Veel zon, boekje lezen, zwemmen en je ergen aan irritante amerikaanse tieners die op een ‘door papa betaalde reis naar Panama’ zijn en die zich gedragen alsof ze over de wereld heersen (u welbekend neem ik aan).
De volgende dag hadden we een leuke excursie gepland, dus vroeg op (9 uur). De morgen brak aan en de regen viel weer met bakken uit de hemel. Excursie afgezegd en maar weer gechilld. Zo ging het nog drie dagen door, tot we uiteindelijk besloten de excursie maar helemaal af te lasten. De dagen waarop het regende en af en toe de zon scheen, werden gevuld met lezen, internetten, shoppen, hot dogs eten, nog een keer terug naar het strandje Boca del drago (tegen beter weten in, want daar weer weggeregend). Maar de dagen waren heerlijk en van een bedrukte sfeer ivm de regen was gelukkig geen sprake.
Toen brak oudjaarsavond aan. We hadden besloten bij ons hotel te blijven, want shirley zou oliebollen bakken, hapjes klaarmaken, muziekje draaien, kortom echte hollandse gezelligheid. Eerst lekker uiteten geweest en vervolgens terug naar het hotel, daar waren de stoelen in hollandse stijl in een rondje neergezet. Na een paar minuten druppelde de eerste mensen binnen. Na 30 min. stond de outdoor lounge vol met Nederlanders. Een ieder had zn eigen drank meegenomen, het aftellen kon beginnen. Het werd op niks af, een ontzettend gezellige avond en de drank vloeide rijkelijk. Toen het bijna 12 uur was, kwam de champagne tevoorschijn. Carolien en Ivo hadden een goede fles champagne hadden gekocht voor 25 dollar. Toen 1 minuut later Yoni en Niels hun fles van 12 dollar tevoorschijn haalde bleken ze identiek te zijn alleen bij 2 verschillende winkels gekocht. Wij hadden een bescheiden flesje van 6 dollar, maar net zo lekker!
5 voor 12, Ivo komt trots met zn ‘op de straat gekochte vuurwerk’ aan. Nog 5 minuten, maar plotseling begint het overal al te knallen, is het dan toch al 12 uur? Nou ja owke toen was het dus 12 uur. Zoenen, dure champgne gedronken en vuurwerk afgestoken. Daarna zijn we nog even met zn allen naar de kroeg gegaan, maar rond een uurtje of 3 was het toch echt over en dropen we af naar het hotel. Kortom een oud en nieuw om niet snel te vergeten.
1 januari, we worden wakker met een zonnetje. Dat belooft wat. We spreken af een bootje te huren, de man een paar dollars te geven en ons naar Dolphin Bay te brengen. De naam zegt het al, om naar dolfijnen te kijken. Zo gezegd zo gedaan. Wij met een bootje, voor veel te veel geld naar de dolfijnen. Een klein half uurtje later dobberen we rond in een baai en zien we de eerste vinnen tevoorschijn komen. Ze wilden niet helemaal door komen, maar het was een mooie ervaringen. Vervolgens hadden we het plan opgevat om naar een strandje te gaan, het weer was tenslotte geweldig. Zodra we weer op open zee waren, betrok het weer enigzins, 10 minuten later kregen de we eerste regendruppels en nog eens 5 minuten later zaten we op open zee, in de regen met hoge golven en geen zwemvesten. Toen hebben we de man verteld om terug te keren naar Bocas Town. Daar doorweekt aangekomen terug naar het hotel en nog een heerlijke leesmiddag gehad. ‘s Avonds uiteten geweest bij een goede italiaan en afscheid genomen van een mooie maar regenachtige week in Bocas del Toro.
Volgende morgen om 8 uur vliegen, beetje turbulentie, maar een prima vlucht. Een klein uurtje later landden we in Panama City en waren we weer ‘thuis’. s’ Avonds naar 007 geweest, wat een leuke bond!!
De volgende dag zijn Myrna en Gerrit naar Isla Taboga vertrokken voor 2 dagen en wij begonnen weer met werken. Donderdag en vrijdag zijn we lekker uiteten geweest en vrijdag, gisteren dus, hebben we weer afscheid genomen. En als alles goed gegaan is zitten ze nu in Atlanta.
We hebben 2 heerlijke weken gehad, we hebben veel meegemaakt, veel regen, maar gelukkig ook genoeg zon, maar bovenal hebben we een hele leuke tijd gehad!
Myrna en Gerrit bedankt!!
Nu zijn we begonnen aan onze laatste weken Panama. We hebben nog exact 4 weken stage en nog 5 weken panama voor de boeg en dan komen we weer naar ons koude kikkerlandje om daar de draad weer op te pakken. Maar eerst gaan we nog even goed genieten van Panama. We beginnen met morgen een dagje rust op Isla Taboga!
Geplaatst door 2panama 
